Witaj na moim blogu, mam nadzieję że znajdziesz tutaj coś dla siebie, być może nutę ukojenia, pocieszenia, lub jak to często bywa w życiu - motywację do przemyśleń... Zajrzałeś tu, więc jesteś wyjątkową osobą - i to miejsce jest ... dla Ciebie

Ten blog to zbiór moich myśli, wspomnień, marzeń, które trudno jest wypowiedzieć w zwykłych zdaniach. Tutaj możesz poznać część mojej osoby, mimo że nie znasz nawet mojego imienia. W tym świecie nazywam się Evan Olcan.
Niech tak zostanie, pozdrawiam.

Wiersze piszę dla siebie. Również dla siebie je publikuję na tym blogu. Sam jestem przewodnikiem swoich dróg. Dlatego wiersze pojawiają się tutaj z różną częstotliwością.

Jeśli chcesz pozostawić komentarz, będzie mi miło :) Jednak nie licz na rychłą odpowiedź - wszak jest to specyficzny blog :)

niedziela, 24 marca 2013

Zatańcz...

""
Zatańcz dla mnie
szczycie mój mglisty
pochyl się świerku
i wyszepcz mi na ucho
wyszepcz, co w ludzkich sercach dziś iskrzy
wyjaw co mówią zimne mogiły.
Deszczu, co światu sprawiedliwy jesteś
daj wody życia, duszy udręczonej
niech zasmakuje jedwabnej radości.
Horyzont niezmienny, czas go nie rozkruszy
iść stopniami w dół, ku śpiewającej dolinie.
Choć w ciele tańczą życiodajne krwinki
Ropa spokojna, majestatycznie płynie.
Spęka mur, zgniją zręby doszczętnie
pożywi się nimi czas z matką naturą
ktoś przyjdzie i odejdzie, i tak tysiąc razy
w dolinie jak zawsze
zapłonie Watra.
""



Moi drodzy,
z okazji zbliżających się świąt Wielkanocnych chcę życzyć Wam wszystkiego co najlepsze,
niech spełnią się Wasze najskrytsze marzenia, pragnienia... :)
Każdy z Nas marzy o czymś innym, chce czegoś innego - niech Zmartwychwstały Pan wysłucha Waszych próźb :) 
Pozdrawiam, i do zobaczenia po świętach
Evan Olcan ;)

wtorek, 19 marca 2013

Brama ukojenia

""
Pęka tutaj smutek
wśród klęczących drzew
wejdź w bramę ukojenia,
południa wzywa zew.
Odnajdź ukojenie
wśród zaoranych chat
spocznij na zielonej trawie,
sercu niech ubędzie lat,
zasiej pełną garść radości.
Wypuść szybujące marzenia
posłuchaj co mówi las,
usłysz, co szepce ziemia.
Usłyszysz bujną historię
tak krasną, a jednak - prawdziwą.
Spójrz pod nogi, wiele zobaczysz,
piękny, wonny kwiat
i zardzewiały gwóźdź.
""


sobota, 16 marca 2013

Archeolog

""
W zakurzonych spodniach
lecz z odkurzoną myślą
na półkach starannie ustawione publikacje.
Grodzisko, cmentarzysko, stanowisko - czy ziemi
wydrzeć
czy potomnym zostawić?
Założyć siatkę arową sławy
zniwelować wszelkie życiowe przeszkody
eksplorować dokładnie swoje plany
zadokumentować wyniki swych badań
czas odejść w pamięci,
w niepamięć.
""



piątek, 15 marca 2013

Wyróżnienie!

Witajcie,
dziś chciałem podzielic się z Wami radosną nowiną - Mój blog został wyróżniony przez Monikę, autorkę dwóch przecudnych blogów: "Piękny świat oglądany oczami Moniki" oraz "Urokliwe miejsca kultu".
Zapraszam do obejrzenia tychże blogów:
http://katarzyna-monika.blogspot.com/
http://urokiswiata.blogspot.com/

A tak oto prezentuje się samo wyróżnienie, ach Moniko, nawet nie wiesz co czuję w tej chwili :) ...




A ponieważ tradycja i własne chęci krzyczą we mnie, wyróżniam kolejne blogi i ich właścicieli / właścicielki:

Łucję- Marię (Lusię) i jej blog "Szkiełkiem, okiem i sercem" http://czarownyswiat.blogspot.com/

Izę i jej blog "Z głową w chmurach" http://gorskasfera.blogspot.com/

Darię i jej blog "Wiersze mocno introspekcyjne" http://daria1310.blogspot.com/

Agnieszkę i jej blog "Uskrzydlone wiersze" http://uskrzydlonewiersze.blogspot.com/

Cień mojego cienia "W cichym kącie Twoich ust" http://to-co-najwazniejsze.blogspot.com/

Jeszcze raz dziękuję Ci Moniko :)
A niebawem zamieszczę kolejny wiersz
Dziekuję stokrotnie :)
I proszę o przyjęcie bukietu kwiatów :)


niedziela, 10 marca 2013

Bartne

""
Pną się potoków kwiaty
ze śpiewem schodzą
szczyty w dół,
spływają dnia troski ze śniegiem
z gór.
Tam ludzie z ciała zrodzeni
sercem swym z kaszmiru
nićmi uśmiechu, wyplatani.
Pracy korona skronie ich zdobi
dłoń spracowana
a jednak - bliźniemu podana.
Serpentyna drogi cicha,
iść w znane - nieznane,
przeglądając swe życie w strudze
rozszalałej,
starym kapliczkom pocałunek
złożyć,
ukłonić się wiekowym chyżom.
Chce usiąść znów na krawędzi żywota
sekundę zaważyć.
Pragnę znów pamięci
twarze najbliższe obaczyć,
smakując ciepłą herbatę.
Bartne, świecie małe
ostojo beskidzkich aniołów,
w pamięci zaklęta twa dusza łemkowska.
Beskidzka perło
mieniąca się wśród szczytów
czekaj na mnie,
powrócę niebawem.
""

Ku Bartnemu


wtorek, 5 marca 2013

Nieodkryty szlak

""
Rwie dusza galopem
gdzie kwitną szczyty leśne
choć ciało w betonie
słucha żelaznego deszczu
dusza porwała
hen w daleki świat
gdzie słońce składa ukłon
wiatr falom w trawie gra.
Odpłynęła ma dusza...
Gdzie w mundurze był kat
na ziemię co skarana
choć sotni nie poznała.
Porwał mnie wiatr
poniósł w niskie szczyty
w doliny kręgi, na szlak,
szkal nowy, nieodkryty...
""